Roubini: μετρημένες οι ημέρες της Ιταλίας στο Euro

Άρχισαν τα όργανα και για τους γείτονες... Ήδη οι ειδήμονες, προεξάρχοντος του Roubini άρχισαν την κηδεία. Αναπαράγω ορισμένα μόνο σημεία από το άρθρο του τελευταίου στο FT.com :

''Με τα επιτόκια στα κρατικά ομόλογα να εκτινάσσονται αισθητά πάνω από το 7%, υπάρχει κίνδυνος η Ιταλία σύντομα να χάσει την πρόσβασή της στις αγορές. Δεδομένου ότι είναι «πολύ μεγάλη για να καταρρεύσει» αλλά και «πολύ μεγάλη για να διασωθεί», θα υποχρεωθεί να κάνει αναδιάρθρωση στο δημόσιο χρέος των 1.900 δισ. ευρώ.
Με αυτή την κίνηση, θα αντιμετωπιστεί εν μέρει το «πάγιο» πρόβλημα του ογκώδους και αβάσταχτου χρέους, αλλά δεν θα λυθεί το πρόβλημα του ρευστού, του μεγάλου ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, η έλλειψη εξωτερικής ανταγωνιστικότητας και η επιδείνωση της βουτιάς στο ΑΕΠ και την οικονομική δραστηριότητα.
Για να επιλυθεί αυτό το τελευταίο, η Ιταλία, ίσως υποχρεωθεί, όπως άλλες περιφερειακές χώρες, να εξέλθει από την νομισματική ένωση και να επιστρέψει σε εθνικό νόμισμα, προκαλώντας ουσιαστικά την διάλυση της ευρωζώνης.
Μέχρι πρόσφατα επικρατούσε το επιχείρημα ότι η Ιταλία και η Ισπανία, σε αντίθεση με την εμφανώς χρεοκοπημένη Ελλάδα, είχαν πρόβλημα ρευστότητας αλλά όχι πρόβλημα επιβίωσης, δεδομένης της λιτότητας και των μεταρρυθμίσεων. Όταν όμως μια χώρα με πρόβλημα ρευστότητας χάσει την αξιοπιστία της στην αγορά, χρειάζεται χρόνος -συνήθως ένα χρόνο και πάνω- για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία με τις κατάλληλες στρατηγικές. Οπότε, αν δεν υπάρχει πιστωτής εσχάτης ανάγκης που να αγοράζει τα κρατικά ομόλογα έως ότου αποκατασταθεί η αξιοπιστία, μια χώρα με πρόβλημα ρευστότητας αλλά όχι επιβίωσης, αποκτά πρόβλημα επιβίωσης.

[...] Ούτε μια αλλαγή στην ιταλική κυβέρνηση θα επιλύσει το θεμελιώδες πρόβλημα της χώρας. Η οικονομική παραγωγή έχει πέσει σε φαύλο κύκλο και η λιτότητα και οι μεταρρυθμίσεις θα χειροτερέψουν την ύφεση. Ούτε η αναδιοργάνωση χρέους, που θα προκαλέσει μεγάλες ζημιές και απώλειες στους πιστωτές από την Ιταλία και το εξωτερικό, δεν θα αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα. Για να γίνει αυτό χρειάζεται πραγματική υποτίμηση, που είναι αδύνατον να προκύψει από την αποδυνάμωση του ευρώ, με δεδομένες τις πολιτικές της Γερμανίας και της ΕΚΤ, ούτε μέσω αποπληθωρισμού ή διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, που χρειάζονται πολύ χρόνο για να μειώσουν το εργατικό κόστος.
Η μόνη επιλογή που μένει ανοιχτή, είναι η εγκατάλειψη του ευρώ και η επιστροφή στην λιρέτα και άλλα εθνικά νομίσματα. Φυσικά, έτσι θα προκληθεί υποχρεωτική μετατροπή των χρεών σε ευρώ, σε χρέη σε εθνικό νόμισμα.
Η ευρωζώνη μπορεί να επιβιώσει με αναδιοργάνωση χρέους ή έξοδο μικρής χώρας, όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία. Όμως αν η Ιταλία ή/και η Ισπανία αναδιοργανώσουν ή φύγουν, ουσιαστικά θα επέλθει η διάσπαση της ευρωζώνης.
Μόνο αν η ΕΚΤ γίνει απεριόριστος πιστωτής εσχάτης ανάγκης και μειώσει τα επιτόκια στο μηδέν, σε συνδυασμό με πτώση της συναλλαγματικής αξίας του ευρώ και με δημοσιονομική ώθηση από την Γερμανία και τον πυρήνα της ευρωζώνης παράλληλα με λιτότητα στην περιφέρεια, θα μπορούσε ίσως να σταματήσει η επικείμενη καταστροφή''.

Συγκρατείστε λοιπόν τις παρακάτω φράσεις από το άρθρο του Roubini:

- θα υποχρεωθεί να κάνει αναδιάρθρωση στο δημόσιο χρέος ,
- έλλειψη εξωτερικής ανταγωνιστικότητας,
- πρόβλημα ρευστότητας,
- η οικονομική παραγωγή έχει πέσει σε φαύλο κύκλο και η λιτότητα και οι μεταρρυθμίσεις θα χειροτερέψουν την ύφεση.

Σας θυμίζουν κάτι; Προφανώς ...

(Πηγή:  http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/194/articles/665887/ArticleFTgr.aspx )