Το θέμα του ιατρείου-φαρμακείου κοινωνικής αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη το άκουσα για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο πριν λίγες ημέρες και με έκανε να σκεφτώ ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα.
Παραθέτω λοιπόν σχετικό δημοσίευμα στο Θεσσαλονικιώτικο alterthess.gr :
''Τη πρωτοβουλία για την λειτουργία ενός ιατρείου-φαρμακείου κοινωνικής αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη έχουν πάρει οι γιατροί που στήριξαν καθ`όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας τους 50 μετανάστες στο ΕΚΘ, ως αλληλέγγυοι στον αγώνα τους. Υπηρετώντας τις αξίες της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας το ιατρείο αυτό θα έχει ως στόχο να προσφέρει σε μόνιμη βάση, χωρίς καμιά απολύτως οικονομική επιβάρυνση για τους προσερχόμενους, πρωτοβάθμια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όλους ανεξαιρέτως τους ανασφάλιστους και τους κοινωνικά αποκλεισμένους, Έλληνες και αλλοδαπούς. Ταυτόχρονα με την κίνηση αυτή οι γιατροί επιδιώκουν την πίεση στην πολιτεία "να εξασφαλίζει δωρεάν και την αναγκαία κατά περίπτωση, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια περίθαλψη, νοσηλεία και αποκατάσταση "
Η λειτουργία του ιατρείου έρχεται να δώσει λοιπόν μια καταγγελτική απάντηση στην πολιτική των περικοπών και της εμπορευματοποίησης που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια στον χώρο της υγείας αλλά και να επαναφέρει την έννοια της αλληλεγγύης, της συλλογικότητας και της αυτοδιαχείρισης στο κοινωνικό επίπεδο.
Στο ιδρυτικό τους μανιφέστο οι γιατροί διευκρινίζουν ότι φυσικά δεν έχουν καμία πρόθεση ή αυταπάτη για τη δυνατότητα υποκατάστασης του κράτους που αποσύρεται από τις προνοιακές του ευθύνες, αλλά παράλληλα τονίζουν ότι οι πρωτοβουλίες για δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης για τους αποκλεισμένους σε όλα τα πεδία είναι απαραίτητες για την επαναθεμελίωση σχέσεων που ξαναχτίζουν συλλογικότητα και αντιστρατεύονται στην πράξη τον ατομικισμό και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο [...]''.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου