Καταρχήν ήταν ένα πραγματικά σπουδαίο παιχνίδι. Με φάσεις, με τη μπάλλα πάνω-κάτω, με αγωνία για την τελική έκβαση. Βέβαια, εάν ο Λέτο είχε ευστοχήσει στη φάση του δοκαριού θα μιλάγαμε για ένα τελείως διαφορετικό ματς (αλήθεια ο Αβράμης τι ακριβώς προσπάθησε να κάνει στη συγκεκριμένη φάση;). Όπως επίσης εάν το σουτ του Φουστέρ είχε πάει λίγα εκατοστά πιο χαμηλά, πάλι θα μιλάγαμε για ένα άλλο ματς. Αλλά με τα 'εάν' δουλειά δε γίνεται...
Λοιπόν, για εμένα καλύτερος παίκτης του γηπέδου -μακράν οποιουδήποτε άλλου- ήταν ο Μακούν. Κοψίματα, άψογη προώθηση μπάλλας, μπαλιές-τρύπα, τι άλλο να περιμένει κανείς. Φυσικά, πολύ καλός κι ο Τζιμπούρ ενώ μου άρεσε και ο Μέγιερι.
Από τον Παναθηναικό, πλην του όντως πολύ ελπιδοφόρου Καπίνο, πολύ καλός ο Σαριέγκι και χρήσιμος ο Κουίνσι (κυρίως στο ανοιχτό γήπεδο). Αυτό που μου άρεσε όμως ιδιαίτερα ήταν η αμυντική λειτουργία της ομάδας. Θυμηθείτε πόσες φορές η μπάλλα έφτασε στην κορυφή της μεγάλης περιοχής και πως πάντα βρισκόταν εκεί κάποιος παίκτης του Παναθηναικού για να κόψει την πορεία των κόκκινων σουτ προς το τέρμα του Καπίνο. Επίσης μου άρεσε η σοβαρότητα και η νηφαλιότητα του Φερέιρα στις δηλώσεις του μετά το ματς.
Τέλος θέλω να σημειώσω και τα εξής για τον Ολυμπιακό και τον Βαλβέρδε. Η ομάδα έπαιξε όντως καλά όμως προσωπικά αυτό δε μου φτάνει. Πρέπει κάποια στιγμή να αρχίσουμε να παίρνουμε και αποτελέσματα γιατί διαφορετικά θα μείνουμε με τις αναμνήσεις ωραίων εμφανίσεων ...
Συμφωνώ με τα περισσότερα. Το σημείο κλειδί για μένα είναι το εάν στα εκτός-Καραϊσκάκη παιχνίδια οι λεβέντες θα μπουν με το ίδιο πάθος. Εάν ναι, τότε θα τερματίσουν με διαφορά τουλάχιστον 5 βαθμούς από τον δεύτερο. Εάν συνεχίσουν να μπαίνουν όπως στο ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ, καληνύχτα. Κρίμα για Μακούν.
ΑπάντησηΔιαγραφή