Η άποψη ενός ''μνημονιακού''

Είναι γνωστό ότι στο blog αυτό έχουν φιλοξενηθεί (αναδημοσιευτεί είναι ο καλύτερος όρος) οι απόψεις των νουνεχών επικριτών του μνημονίου - απόψεις που εν πολλοίς είναι αποδεκτές κι από τον έχων την ευθύνη του ιστοχώρου αυτού.
Σήμερα, μετά την ψήφιση του 'μνημονίου 2' (2,3,4; - έχω χάσει το λογαριασμό πια) θεώρησα σκόπιμο να φιλοξενήσω την άποψη και κάποιου από την αντίπερα όχθη. 'Ετσι παραθέτω παρακάτω την άποψη του δημοσιογράφου Ερρίκου Μπαρτζινόπουλου από το 'Έθνος' :

'Υπάρχουν μερικές λέξεις που μ' έχουν συνοδεύσει στη μέχρι τώρα ζωή μου και ιδιαίτερα στις στιγμές που αντιμετώπιζα κάποιο μικρό ή μεγάλο πρόβλημα: «Και τώρα; Τι κάνουμε τώρα;». Προτιμούσα να αφήνω στην άκρη το τι μπορεί να έφταιξε για άλλες ώρες και προσπαθούσα να δω αν και τι μπορώ να κάνω για να μετριάσω τις αρνητικές επιπτώσεις που με περίμεναν.
Με αυτή τη λογική βλέπω και τα προβλήματά μας και με αυτή τη λογική παρακολούθησα και τη χθεσινή συνεδρίαση στη Βουλή. Και δυστυχώς δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι τα όσα άκουσα με βοήθησαν να φτάσω σε κάποια απάντηση. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, καμία από τις δύο απόψεις δεν με πείθει ότι μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση.
Το «Και τι κάνουμε τώρα;» δεν οδηγεί σε καμιά απάντηση. Είναι ένα ταξίδι σ' ένα εφιαλτικό άγνωστο με βάση την εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ ή σε μια προσπάθεια αναβίωσης κάποιου «σοσιαλιστικού παραδείσου» με βάση τις επιδιώξεις του ΚΚΕ. Και ούτε ο ένας προορισμός ούτε ο άλλος μου προκαλούν τη διάθεση να τους επισκεφθώ.
Από την άλλη είναι μια διαδρομή που την κάνουμε εδώ και δύο χρόνια με λίγα θετικά και με πολλά αρνητικά. Θα μπορούσε να ήταν καλύτερη αν οι κυβερνώντες ήταν αποτελεσματικότεροι. Και για να είμαι ειλικρινής δεν βλέπω για ποιο λόγο θα είναι αισθητά καλύτεροι όσοι αναλάβουν να εφαρμόσουν το νέο Μνημόνιο. Κάπως καλύτεροι θα είναι, μια και η επιτήρηση από τους δανειστές μας θα είναι στενή και κάποιες από τις υποχρεώσεις μας, θέλοντας και μη, θα τις τηρήσουν. Αλλά θεαματική βελτίωση δεν την περιμένω.
Πρέπει, όμως, να διαλέξω. Γιατί κάποιο από τα δύο ταξίδια οπωσδήποτε θα το κάνω. Είτε το θέλω είτε όχι. Και αναγκαστικά οφείλω να διαλέξω το λιγότερο επαχθές. Που παράλληλα μου αφήνει και την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να γίνει στον δρόμο, κάποια γενικότερη εξέλιξη να υπάρξει, να ξεστραβωθούν κάποια στιγμή οι εταίροι και δανειστές μας και να καταλάβουν ότι μόνο με λιτότητα δεν βγαίνει η προσπάθεια, χρειάζεται και ανάπτυξη.
Το θέμα είναι να κρατηθώ ζωντανός. Για να μπορώ να ελπίζω'.

ΥΓ. Δυστυχώς η ίδια η τοποθέτηση του αρθρογράφου δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Τα -πιο- δύσκολα είναι μπροστά μας...